به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، آن زمان راه کربلا مثل امروز باز نبود و همه نمیتوانستند بهراحتی بروند. نزدیکان و دوستان مدام به من زنگ میزدند و خواهش میکردند که از استاد بخواهم اگر برای نصب ضریح عازم کربلا شدند، آنها را هم همراه ببرند. من معمولاً سعی میکردم وقت ایشان را نگیرم، اما یک روز ناچار شدم موضوع را مطرح کنم. گفتم: «استاد، خیلیها میگویند اگر قرار است برای نصب ضریح به کربلا بروید، اجازه دهید آنها هم همراهتان بیایند.»
ایشان لحظهای فکر کردند و گفتند: «من برای نصب ضریح به کربلا نمیروم. چون طاقت ندارم ببینم یا حتی بشنوم که چکشی به قبر امام حسین (ع) بخورد. به همین دلیل، ضریح را آماده میکنم و تقدیم میکنم، اما خودم نمیروم آنجا که شاهد این صحنه باشم؛ مبادا ببینم هنگام برداشتن ضریح قدیمی و نصب ضریح جدید، ضربهای به قبر امام حسین (ع) زده شود.»
من هم گفتم: «چشم، پس اگر اینطور است، پاسخ همه را میدهم.» و واقعاً سالهاست این جمله در ذهنم مانده که او با چه اخلاص و روح بزرگی چنین تصمیمی گرفت و از چه چیزی گذشت.
